Le président de la République turque, M. Ahmet Necdet Sezer est un
homme issu du peuple. Juriste, il est très attaché aux valeurs
démocratiques et laïques de la république. La rédactrice en chef
d'Anadolu a eu le privilège d'être reçue par le président à Ankara et
elle a pris note de ses messages, en toute convivialité, devant une
tasse de thé. Ces notes et ces messages ont été longuement publiés et
transmis dans notre dernière édition en langue turque.
A propos des 40 ans de présence turque en
Belgique, le président Sezer accorde une confiance sans faille aux
Turcs et aux Belges. Il souligne la réussite d'intégration des gens
qui, à la recherche d'un meilleur avenir, ont quitté leur terres pour
se rendre dans un pays dont la langue, la culture, les coutumes et
religions étaient différentes. Il insiste sur l'importance de la
culture, de la solidarité, de l'intégration et du respect entre les
communautés. Il note que la présence respectée et appréciée des Turcs a
permis le rapprochement de deux pays et de deux peuples. Il rappelle
que les Turcs ne sont plus de passage en Belgique, ils font partie de
ce pays et de son peuple, notamment en obtenant la nationalité belge,
ce qui facilite l'intégration sociale, politique,
culturelle… Un autre point sur lequel le
président Sezer insiste : l'éducation. Il demande que les enfants et
les jeunes entrent complètement dans le système éducatif belge dès
l'école maternelle afin de recevoir une éducation solide, moderne et
contemporaine. Il conseille de profiter le plus possible de ce système
d'éducation pour apprendre notamment les langues et pour obtenir les
capacités nécessaires pour servir la Belgique mais aussi la
Turquie. Le président est très sensible aux
conditions des femmes. Il souligne le rôle et la participation de la
femme à tous les domaines de la vie et il rappelle les responsabilités
des mères dont dépend la réussite des générations futures.
Le président Sezer note que la Belgique est un
pays ouvert au dialogue, notamment avec les organisations non
gouvernementales et que la communauté turque peut se faire entendre par
la voix de ses ONG. Le président nous autorise
à transmettre ses messages d'amitié à tous.
De president van de Turkse Republiek, Dhr.
Ahmet Necdet Sezer is een man van het volk. Als jurist is hij erg
gehecht aan de democratische en seculiere waarden van de republiek. De
hoofd-redactrice van Anadolu heeft het voorrecht gehad ontvangen te
worden door de president in Ankara en ze heeft zijn boodschap
genoteerd, in een ontspannen sfeer, bij een kopje thee. Deze nota's en
boodschappen zijn verschenen in het Turks in onze laatste editie.
Naar aanleiding van 40 jaar Turkse
aanwezigheid in België, stelt president Sezer een groot vertrouwen in
de Turken en de Belgen. Hij onderstreept het succes van de integratie
van mensen die, op zoek naar een betere toekomst, hun land verlaten
hebben om zich naar een land te begeven waar de taal, cultuur,
gewoonten en godsdiensten anders zijn. Hij legt de nadruk op het belang
van de cultuur, de solidariteit, de integratie en het respect tussen de
gemeenschappen. Hij zegt dat de gerespecteerde en geapprecieerde
aanwezigheid van de Turken een toenadering tussen de twee landen en de
twee volken mogelijk heeft gemaakt. Hij herinnert eraan dat de Turken
geen passanten meer zijn in België, dat ze deel uitmaken van het land,
zijn volk, namelijk door de Belgische nationaliteit te verwerven, wat
de sociale, culturele, politieke integratie
vergemakkelijkt… Een ander punt dat president
Sezer benadrukt is het onderwijs. Hij vraagt dat de kinderen en
jongeren helemaal opgaan in het Belgische onderwijssysteem vanaf de
kleuterschool zodat ze een stevige, moderne opvoeding kunnen genieten.
Hij raadt aan maximaal te profiteren van het onderwijssysteem om
zo talen te leren en de nodige capaciteiten te verwerven om België
alsook Turkije te dienen. De president is ook
zeer gevoelig voor de positie van de vrouw. Hij onderstreept de rol en
de deelname van de vrouw aan alle domeinen van het leven en hij
herinnert aan de verantwoordelijkheden van moeders want van hen hangt
het succes van volgende generaties af.
President Sezer stelt dat België een land is dat openstaat voor
dialoog, namelijk met de NGO's en dat de Turkse gemeenschap zich kan
laten horen door middel van haar NGO's. De
president laat ons toe zijn boodschap van vriendschap aan u allen over
te maken. Louis Michel “L'histoire de
l'immigration en Belgique, c'est notre histoire à tous depuis la
seconde guerre mondiale. Elle trouve sa source dans l'effort de
reconstruction nationale qui dépendait largement de "la bataille
du charbon" et donc de la nécessité de recruter des travailleurs venant
d'abord d'Italie, puis d'Espagne, de Grèce, et de Turquie en 1963 et
enfin, du Maroc, de Tunisie, d'Algérie et de Yougoslavie.
40 ans d'histoire de l'immigration turque,
c'est plus qu'une génération qui aura connu successivement des années
de prospérité et des années de crise, des années d'ouverture et des
années de repli. C'est aussi cette formidable richesse du métissage,
des politiques d'intégration, de cohabitation ou d'insertion, c'est le
rajeunissement de la population belge, la diversification de notre
société et sa mosaïque culturelle, c'est un mélange de couleurs et de
saveurs propres aux grandes villes...” “De
geschiedenis van de immigratie in België, is ons aller geschiedenis
sinds de Tweede Wereldoorlog. Ze vindt haar oorsprong in de nationale
heropbouwinspanning die grotendeels afhing van de noodzaak om arbeiders
te recruteren uit eerst Italië, daarna Spanje, Griekenland, en Turkije
in 1963 en later uit Marokko, Tunesië, Algerije en
Joegoslavië. 40 jaar geschiedenis van de
Turkse immigratie, dat is meer dan een generatie die jaren van welvaart
gevolgd door jaren van crisis gekend zal hebben, jaren van openheid en
jaren van teruggetrokkenheid. Het is ook die formidabele rijkdom van
rassenvermenging, integratiebeleid, samenwonen of integreren, het is
ook de verjonging van de Belgische bevolking, de diversifiëring van
onze samenleving en haar culturele mozaïek, het is een mengeling van
kleuren en smaken eigen aan grote steden...”