[ Anadolu 1 2 3 4 5 6 7 8 9 .. ] Base



[ Anadolu 1 2 3 4 5 6 7 8 9 .. ] Base


     Eux, les hommes et les femmes de la première génération, n'avaient qu'une idée en tête: gagner de l'argent et retourner en Turquie aussi vite que possible… Personne ne pouvait s'imaginer, il y a 40 ans, que les enfants et les petits-enfants de ces immigrés turcs deviendraient des "Belges"  et "fiers de l'être" !.. (Peut-on imaginer ce que penseront, dans 40 ans, les Belges d'origine turque en lisant ce numéro spécial d'une revue qui ne fait qu'essayer de transmettre quelques messages ?)     Les "vieux" avouent tous aujourd'hui, qu'il a fallu du temps pour comprendre que la Belgique devenait leur seconde patrie avec pleines d'attaches. Certains ont essayé le retour définitif à la mère patrie, beaucoup ont échoué. Car "la patrie est aussi là où se trouvent les enfants et les amis, là où on travaille, là où on a pris l'habitude de vivre et là où on se fait mieux soigner… avant de mourir."     "Plus question de rentrer en Turquie" disent tous mais beaucoup précisent "qu'ils aimeraient qu'on les enterre dans leur pays natal lorsque le temps sera venu."      Répétons-le, nous avons rencontré une centaine d'anciens. Croyez-nous, pas un seul n'a dit un mot méchant sur les Belges. Pas un seul n'a parlé d'une déception. Ils sont tous très modestes, reconnaissants, fiers. Ils ne demandent pas grand-chose. Ils sont contents de voir la réussite relativedes jeunes mais, à ce propos, ils ne sont pas tout à fait satisfaits . "Nous étions jeunes lors de notre arrivée mais il n'y avait pas toutes ses possibi-lités en Belgique à ce moment-là", disent-ils. "Les jeunes n'ont plus d'excuses pour tomber dans le piège du chômage…"     "Il n'y a plus de solidarité comme avant", dit l'un. "J'aimerais bien voir cette solidarité chez les jeunes…"     Et un autre, 70 ans, se faisant soigner les poumons dans un hôpital, ajoute :    "40 ans de présence en Belgique ! Il n'y a rien à fêter. Nous avons beaucoup gagné, nous avons beaucoup perdu. Nous sommes parfaitement conscients que la Belgique nous doit beaucoup, nous lui devons beaucoup. Vous êtes gentils de venir nous écouter mais je vous en prie, laissez-nous tomber. Allez vers les jeunes. Ils ont beaucoup plus besoin qu'on les écoute, qu'on les comprenne. Moi, j'ai déjà dit mes dernières volontés à mes enfants et à mes petits-enfants: N'oubliez jamais la Turquie, ne trahissez jamais la Belgique. Notre langue et notre culture sont nos richesses. N'y renoncez pas. Enrichissez-vous avec celles de la Belgique. Soyez fiers d'être Turcs, d'être Belges. Soyez des humains… Et surtout, n'ayez pas peur d'avouer que vous avez deux patries. C'est un sentiment exceptionnel. N'oubliez pas que vous avez intérêt à ce que ces deux pays soient toujours amis. Faites ce qu'il faut pour qu'ils restent amis…"     Ici, nous n'avons fait que quelques traductions fidèles de nos reportages. Les "anciens" ont vécu beaucoup de bonheurs et beaucoup de drames en Belgique. C'est la vie. Vous avez maintenant une petite idée sur le "point de départ" des turcs en Belgique.           Maintenant, nous pouvons plus facilement vous parler des turcs d'aujourd'hui qui vivent dans le plat pays qui est le leur…     De mannen en vrouwen van de eerste generatie, hadden slechts een zaak voor ogen: geld verdienen en zo vlug mogelijk naar Turkije terugkeren… Niemand kon zich toen voorstellen dat de kinderen  en kleinkinderen van deze Turkse immigranten "Belg" zouden worden en "fier zouden zijn het te zijn"!… (Kunnen wij ons voorstellen wat de Belgen van Turkse origine zullen denken over 40 jaar als ze dit speciaal nummer lezen dat slechts tracht enkele boodschappen over te brengen?)     De "ouderen" geven allen toe vandaag, dat er tijd nodig was om te begrijpen dat België hun tweede vaderland werd. Zo zijn er die geprobeerd hebben definitief terug te keren naar hun vaderland, velen hebben gefaald. Want "het vaderland is ook daar waar de kinderen en vrienden zijn, daar waar men werkt, daar waar men de gewoonte heeft te leven en daar waar men zich beter kan laten verzorgen.. alvorens te sterven."     "Geen sprake meer van om naar Turkije terug te keren" zeggen velen maar ze preciseren ook "dat ze graag in hun geboorteland begraven zouden worden als het zover is."     We herhalen het nog eens, we hebben een honderdtal anciens ontmoet. Geloof ons vrij, geen enkele heeft een slecht woord gezegd over de Belgen. Geen enkele sprak over een ontgoocheling. Ze zijn allen zeer bescheiden, erkentelijk, fier. Ze vragen niet  veel. Ze zijn tevreden over de relatieve successen van de jongeren maar ze zijn niet helemaal tevreden. "We waren jong als we toekwamen maar toen waren er niet al die mogelijkheden in België", zeggen ze. "De jongeren hebben geen excuus meer om in de val van de werkloosheid te trappen…"     "Er is geen solidariteit meer zoals voorheen", zegt iemand. "Ik zou graag die vorm van solidariteit  zien bij de jongeren…"     Een andere persoon, die 70 jaar oud is, en zijn longen laat verzorgen in een ziekenhuis, voegt toe :       "40 jaar aanwezigheid in België ! Er valt niets te vieren. We hebben veel gewonnen, we hebben veel verloren. We zijn er ons perfect van bewust dat België ons veel verschuldigd is, wij zijn haar ook verschuldigd. U bent vriendelijk dat u ons komt opzoeken maar ik vraag u, laat ons vallen. Ga naar de jongeren. Ze hebben er meer nood aan dat men naar hen luistert, dat men hen verstaat. Ikzelf heb al mijn laatste wensen overgemaakt aan mijn kinderen en kleinkinderen : vergeet Turkije niet, verraad België nooit. Onze taal en onze cultuur zijn onze rijkdom. Geef ze niet op. Verrijk jullie met deze van België. Wees fier Turk te zijn, Belg te zijn. Wees menselijk… en bovenal, wees niet bang toe te geven dat je twee vaderlanden hebt. Dat is een uitzonderlijk gevoel. Vergeet niet dat jullie er belang bij hebben dat de twee landen altijd bevriend blijven. Doe wat nodig is om te zorgen dat ze vrienden blijven.."     We hebben hier slechts enkele vertalingen gemaakt van onze reportages. De "anciens" hebben veel geluk en drama's beleefd in België. Dat is het leven. We hebben nu een klein idee over het "beginpunt" van de Turken in België. Nu kunnen we u gemakkelijker vertellen over de Turken van vandaag die in het platte land leven dat het hunne is…