Ýdil
Biret L'enfant prodige de la Turquie vit en
Belgique. Ýdil Biret a commencé à jouer de la musique à 2 ans. A 5 ans,
elle pouvait capter tous les morceaux de musique et les rejouer au
piano. L'assemblée Nationale turque a voté une loi pour lui permettre
de partir à l'étranger à 7 ans, l'âge auquel elle a été envoyée en
France avec sa famille. Elle a été étudiante de Nadia Boulanger au
Conservatoire de Paris. Elle avait 15 ans lorsqu'elle a été diplômée
avec la plus grande distinction. Depuis, elle donne des concerts
partout dans le monde, accompagnée par les plus grands
orchestres.
Notre rédactrice en chef, qui est elle-même
diplômée du Conservatoire d'Ankara en tant que violoniste, a rencontré
Idil Biret à Bruxelles, chez elle. Elle habite en Belgique depuis 1976
pour les raisons professionnelles de son mari mais elle passe sa vie à
voyager. Elle ne se souvient plus du nombre de ses œuvres ni des prix
qu'elle a obtenus. Elle se rappelle pourtant avoir joué du piano, à 4
ans, devant les plus grands hommes d'Etat. Elle n'a jamais aimé d'être
vue comme une surdouée car tout est naturel, selon elle. Elle
s'étonnait qu'on s'étonne d'elle. "La musique,
c'est la vie" dit-elle: "je ne peux imaginer une vie sans la
musique". Het wonderkind uit Turkije
woont in België. Ýdil Biret begon op 2-jarige leeftijd muziek te maken.
Toen ze 5 jaar was, kon ze alle muziekstukken beluisteren en naspelen
op piano. De Turkse Nationale Vergadering stemde een wet zodat ze op
7-jarige leeftijd naar het buitenland kon gaan. Toen ze 7 jaar was,
werd ze samen met haar gezin naar Frankrijk gestuurd. Ze volgde les bij
Nadia Boulanger aan het Conservatorium van Parijs. Op 15-jarige
leeftijd behaalde ze haar diploma met grootste onderscheiding.
Sindsdien geeft ze overal ter wereld concerten, onder begeleiding van
de grootste orkesten. Onze hoofdredactrice, die
zelf als violiste afstudeerde aan het Conservatorium van Ankara,
ontmoette Idil Biret in Brussel, bij haar thuis. Ze woont al sinds 1976
in België voor de beroepsactiviteiten van haar man, maar ze brengt haar
leven al reizend door. Ze weet zelf niet meer hoeveel werken ze speelde
of hoeveel prijzen ze behaalde. Ze herinnert zich wel hoe ze op
4-jarige leeftijd piano speelde voor de grootste staatsmannen. Ze heeft
het nooit op prijs gesteld dat men haar beschouwde als een wonderkind,
want volgens haar is alles natuurlijk. Het verwondert haar trouwens dat
anderen zich over haar verwonderen. "Muziek is
leven", zegt ze: "Ik kan mij geen leven inbeelden zonder muziek".
Pianiste et compositeur, Muhiddin
Dürrüoðlu-Demiriz est né en 1969 en Turquie. Il entre au Conservatoire
d'Ankara à l'âge de 11 ans où il bénéficiera du régime spécial réservé
aux enfants surdoués. Il s'initie déjà à l'art de la composition sous
la direction du Professeur Ilhan Baran et obtient sa licence à 18
ans. En 1987, il s'installe à Bruxelles et
rentre au Conservatoire Royal de Musique de Bruxelles. A 20 ans, il est
admis à la Chapelle Musicale Reine Elisabeth. Devenu citoyen belge et
bénéficiant d'une bourse d'études, il obtient le diplôme de Virtuosité
avec "Grande Distinction" en 1992. Il est en
outre titulaire des premiers prix d'harmonie, d'harmonie pratique
et de musique de chambre ainsi que du diplôme supérieur de piano
et de musique de chambre avec la plus grande
distinction. Il a encore complété ses études de
piano et de composition à l'Indiana University School of Music
(Bloomington, USA) avec les cours de doctorat. Il fut finaliste du
Concours Européen de Piano en 1991. Dürrüoðlu
Demiriz donne des concerts depuis l'âge de 12 ans en récital, avec
orchestre ou en
formation de musique de chambre. Il s'est produit sur les scènes de
tous les pays européens. D'autre part, en sa
qualité de compositeur, il a reçu les prix "Arthur de Greef" et "Irène
Fuérison" de l'Académie des Beaux-Arts, des Lettres et des Sciences de
Belgique respectivement en 1993 pour ses "Six Préludes" et en 2001
pour "Nebula"; La "Coupe de la Création Musicale" de l'Académie
de Lutèce de Paris en 1993 pour son œuvre "Contact"; le "Prix de la
Sabam" en 1996 et le "2ème Prix" en 2000 du concours de composition de
musique de chambre à Hulste pour "Contact II - Massspace" et
"Varioactivité" ; le "Prix de Composition" du concours international de
piano pour la musique du 20ème Siècle d'Orléans (France) pour son œuvre
"Le Tourneur" en 2000. Il a également reçu le prix "J.W.Pelemans"
en 1997 en tant qu'interprète. Ses œuvres "Le
Tourneur" et "Grand Singulier" ont chacune été sélectionnées comme
morceau imposé pour les concours de piano en 1994 et de violon en 1998
par le Conservatoire Royal de Musique de Bruxelles où il est
actuellement professeur de Musique de Chambre.
Pianist en componist Muhiddin
Dürrüoðlu-Demiriz is in 1969 geboren in Turkije. Op 11-jarige leeftijd
trok hij naar het Conservatorium van Ankara, waar hij genoot van de
speciale regeling voor hoogbegaafde kinderen. Onder leiding van
Professor Ilhan Baran leerde hij de kunst van het componeren en op
18-jarige leeftijd behaalde hij zijn
licentiaatdiploma. In 1987 vestigde hij zich in
Brussel en schreef hij zich in aan het Koninklijk Muziekconservatorium
van Brussel. Op 20-jarige leeftijd werd hij toegelaten tot de
Muziekkapel Koningin Elisabeth. Intussen werd hij Belg en genoot hij
een studiebeurs, en in 1992 behaalde hij met "Grote onderscheiding" het
diploma van Virtuositeit.
Hij behaalde bovendien eerste prijzen in
harmonie, praktische harmonie en kamermuziek, evenals het hoger diploma
piano en kamermuziek - met grootste
onderscheiding. Hij zette zijn piano- en
componeerstudies nog verder aan de Indiana University School of Music
(Bloomington, USA) met doctoraatcursussen. In 1991 was hij finalist van
het Europees Pianoconcours. Dürrüoðlu Demiriz
geeft al sinds zijn twaalfde concerten - in recital, met orkest of in
kamermuziekformatie. Hij stond in alle Europese landen op het
podium. Anderzijds behaalde hij als componist
de "Arthur de Greef" prijs en de "Irène Fuérison" prijs van de Academie
voor Schone Kunsten, Letteren en Wetenschappen van België. Dat was
respectievelijk in 1993 met zijn "Six Préludes" en in 2001 met
"Nebula". Andere prijzen die hij in de wacht sleepte: in 1993 de "Coupe
de la Création Musicale" van de Académie de Lutèce in Parijs voor zijn
werk "Contact", in 1996 de "Sabamprijs" en in 2000 de "2de Prijs" van
de wedstrijd kamermuziek componeren in Hulste met "Contact II -
Massspace" en "Varioactivité" en in 2000 de "Prix de Composition" van
de internationale pianowedstrijd voor muziek van de 20ste eeuw in
Orléans (Frankrijk) met zijn werk "Le Tourneur". Hij mocht in 1997 ook
de "J.W. Pelemans" prijs in ontvangst nemen als
vertolker. Zijn werken "Le Tourneur" en "Grand
Singulier" werden allebei uitgekozen als opgelegd stuk voor de
pianowedstrijd in 1994 en de vioolwedstrijd in 1998 van het Koninklijk
Muziekconservatorium van Brussel, waar hij momenteel Professor
Kamermuziek is.
[ 
..
50 51 52 53 54 55 56 57 58
59 ..
] 
