Erkan
Gezer Ambassadeur L’équipe de la revue
«Anadolu» n’a jamais eu des relations «chaleureuses» avec les
diplomates turcs, ni belges d’ailleurs… Il ne s’agit pas nécessairement
d’une manque de confiance mais notre expérience nous fait croire que
les diplomates ont une fâcheuse tendance à vouloir imposer leur point
de vue. Peut-être ressemblent-ils un peu aux journalistes et
souffrent-ils de «déformation professionnelle»… Quoi qu’il en soit,
«Anadolu», «la revue des Turcs en Belgique» garde toujours une distance
entre elle et les diplomates, ainsi que les politiciens et les
bureaucrates… La Turquie a trois ambassadeurs
à la Capitale de l’Europe. Actuellement, les trois sont relativement
nouveaux à leurs postes à Bruxelles. Ils sont tous là depuis à peu près
un an. Et à notre grand étonnement, ils sont, tous les trois,
très compétents et très gentils ! Cela n’a pas été toujours le cas dans
le passé proche… L’Ambassadeur de Turquie en
Belgique, M. Erkan Gezer s’est fait remarquer dès son arrivée à
Bruxelles avec son rythme accéléré de travail. Il est partout, on
n’arrive pas à le suivre. Il est apprécié, il s’est fait aimer par le
«peuple» parce qu’il écoute les gens, parce qu’il parle d’une manière
peu «diplomatique» (en tout cas quand il parle aux Turcs), parce qu’il
résout les problèmes, notamment consulaires, souvent avec ses propres
initiatives. Bref, il s’agit d’un «Monsieur» que la communauté turque
voudrait bien garder en Belgique pendant quelques années.
Tout cela ne nous fait pas changer d’avis sur
les diplomates. D’ailleurs, M. l’Ambassadeur préfère aussi nous saluer
de loin mais nous savons qu’il apprécie notre travail. Autrement dit,
on s’apprécie mutuellement tout en se tenant à
distance… Voici une petite interview avec
l’Ambassadeur de Turquie en Belgique : Het team van
het tijdschrift "Anadolu" heeft nooit "warme" gevoelens gehad voor de
Turkse diplomaten, noch voor de Belgische trouwens… Het gaat niet
noodzakelijk om een gebrek aan vertrouwen maar onze ervaring doet ons
geloven dat diplomaten de onaangename neiging hebben hun standpunt te
willen opdringen. Ze lijken misschien wel een beetje op journalisten of
misschien lijden ze aan "beroepsmisvorming"... Wat er ook van zij,
"Anadolu", "het tijdschrift van de Turken in België", heeft altijd een
zekere afstand gehouden ten aanzien van de diplomaten, alsook de
politici en bureaucraten... Turkije heeft drie
ambassadeurs in de Hoofdstad van Europa. Ze zijn alledrie relatief
nieuw op hun posten in Brussel. Ze zijn hier actief sinds ongeveer een
jaar. En tot onze grote verbazing zijn ze alledrie erg competent en erg
vriendelijk! Dat was niet altijd het geval de laatste
jaren... De Ambassadeur van Turkije in België,
Dhr. Erkan Gezer heeft zich sinds zijn aankomst in Brussel doen
opmerken door zijn hoog werkritme. Hij is overal, men kan hem niet
volgen. Hij wordt geapprecieerd, hij is geliefd bij het "volk" omdat
hij luistert naar de mensen, omdat hij op een weinig "diplomatieke"
manier spreekt (alleszins als hij met Turken praat), omdat hij
consulaire problemen oplost, dikwijls op zijn eigen initiatief. Kortom,
het gaat om een "Mijnheer" die de Turkse gemeenschap graag enkele jaren
in België zou willen houden. Dit alles doet ons
onze mening over diplomaten niet herzien. Mijnheer de Ambassadeur
verkiest trouwens ook ons van ver te groeten maar wij weten dat hij ons
werk apprecieert. Met andere woorden, we appreciëren elkaar vanop een
afstand... Ziehier een kort interview met de
Ambassadeur van Turkije in België : Nous
constatons que la communauté turque de Belgique est mal connue par nos
amis belges. Or, cela fait déjà 40 ans qu'ils sont là! Il y a des
dizaines de milliers de turcs qui ont maintenant la nationalité belge.
Que faire pour un dialogue plus efficace ? La
vraie rencontre des turcs venus en Belgique dans les années 60 pour
travailler dans les charbonnages du pays s'est effectuée en grande
partie au commencement des années 80. La réunion des familles par
l'arrivée des épouses et des enfants n'a pas seulement ouvert le volet
de l'intégration de ces migrants à la société belge mais aussi révélé
le fait que ces gens ne sont plus des travailleurs temporaires mais
plutôt des gens permanents pour la communauté autochtone en
Belgique, candidats même à la
naturalisation. Par conséquent la présence
permanente de la communauté turque est devenue aussi un fait indéniable
pour les autorités du pays. Malgré cette réalité et des travaux
fructueux reflétant le désir mutuel, on parle même aujourd'hui du
manque de dialogue et de la faillite des efforts d'intégration de
la communauté turque dans la société belge. Si nous voulons vraiment
une intégration et une identité commune nous sommes obligés de mettre
ensemble tous nos efforts bilatéraux pour une éducation parfaite de la
jeune génération qui sera le futur de la communauté turque du pays, et
de plus, jouera un rôle essentiel de pont d'amitié entre la Turquie et
la Belgique. Déjà la contribution et la
participation de la communauté turque à la vie politique, économique,
sociale et culturelle progressent de jour en jour. Ce processus doit
être soutenu et encou-ragé. Les autorités belges doivent préparer le
terrain pour permettre aux jeunes Turcs de profiter dans leur avenir
des excellentes conditions et des énormes capacités du
pays. Il faut aussi souligner que l'identité et
les droits des Turcs à l'étranger ont longtemps été négligés par les
autorités turques. La réalité de la présence permanente d'une
communauté turque à l'étranger et sa force d'influence sur la vie et
l'opinion publique des pays dans lesquels elle est résidente
influence de plus en plus les autorités turques, obligeant ces
dernières à prendre cette réalité en considération et les assister à
travers des mesures légales et pratiques. Un pas fondamental a été
franchi avec la promulgation de la législation sur la double
nationalité qui autorise les turcs à acquérir une nationalité
autre que la leur. Rendant la naturalisation accessible, l'intégration
est devenue plus facile et attractive. Une
autre acquisition primordiale pour les Turcs à l'étranger sera sûrement
la mise en pratique de leur droit inscrit dans la législation turque de
voter et d'être candidats aux élections générales et locales en Turquie
à partir de leur lieu de résidence à l'étranger. Cette possibilité va
sans doute influencer les dirigeants politiques turcs à considérer à
fond la présence et les besoins de la communauté turque à
l'étranger. Les autorité belges, les
ministres, les dirigeants locaux nous disent très souvent que les Turcs
sont relativement bien intégrés et forment une
Wij constateren dat de Turkse gemeenschap in
België slecht bekend is bij onze vrienden Belgen. Terwijl ze hier toch
al 40 jaar zijn! Er zijn duizenden Turken die de Belgische
nationaliteit hebben. Wat moet er gebeuren om tot een efficiëntere
dialoog te komen? De echte samenkomst van
Turken die naar België gekomen zijn in de jaren 60 om in de mijnen te
werken deed zich grotendeels voor begin jaren 80. De hereniging van
families na aankomst van echtgenotes en kinderen heeft niet enkel het
integratieluik geopend van deze migranten naar de Belgische samenleving
toe, maar heeft ook duidelijk gemaakt dat deze mensen geen tijdelijke
werkkrachten meer waren maar eerder permanente inwoners van de
autochtone gemeenschap in België, en zelfs kandidaten voor
naturalisatie tot Belg. De permanente
aanwezigheid van de Turkse gemeenschap is bijgevolg ook een
onloochenbare realiteit geworden voor de overheden van dit land.
Ondanks deze realiteit en de succesvolle inspanningen die deze
weder-zijdse wens weerspiegelen, spreekt men zelfs vandaag nog van een
gebrek aan dialoog en van het failliet van de integratie-inspanningen
van de Turkse gemeenschap in de Belgische samenleving. Als wij echt een
integratie willen en een gemeenschappelijke identiteit, dan zijn we
verplicht al onze bilaterale inspanningen te verenigen voor een perfect
onderricht van de jonge generatie die de toekomst van de Turkse
gemeenschap van dit land zal uitmaken, en die bovendien een essentiële
rol zal spelen als vriendschapsbrug tussen Turkije en
België. De bijdrage en deelname van de
Turkse gemeenschap aan het politieke, economische, sociale en culturele
leven groeit met de dag. Dit proces moet ondersteund en aangemoedigd
worden. De Belgische overheden moeten het terrein bereiden voor de
jonge Turken zodat ze van de excellente voorwaarden en enorme
capaciteiten van dit land kunnen gebruikmaken.
Men moet ook onderstrepen dat de identiteit en de rechten van de Turken
in het buitenland lange tijd verwaarloosd zijn door de Turkse
autoriteiten. De realiteit van de permanente aanwezigheid van een
Turkse gemeenschap in het buitenland en haar kracht om het leven en de
publieke opinie van het land waarvan ze deel uitmaakt, te beïnvloeden,
oefent meer en meer invloed uit op de Turkse overheden die zo
genoodzaakt zijn deze realiteit in overweging te nemen en haar te
begeleiden met wettelijke en praktische maatregelen. Een fundamentele
stap is genomen met de goedkeuring van de wet op de dubbele
nationaliteit die Turken toelaat een andere nationaliteit dan de hunne
aan te nemen. Integratie is gemakkelijker en aantrekkelijker
geworden aangezien naturalisatie mogelijk werd
gemaakt. Een andere primordiale verwerving van
de Turken in het buitenland zal zeker de uitvoering zijn van hun recht
dat in de Turkse wetgeving ingeschreven werd om te stemmen en om
kandidaat te zijn bij de algemene en lokale verkiezingen in Turkije
vanuit hun verblijfplaats in het buitenland. Deze mogelijkheid zal
zonder twijfel de Turkse politieke leiders beïnvloeden
[ 
.. 20 21
22 23
24
25 26 27 28 29 ..
] 
